Tunceli’nin Pülümür İlçesi,  Kocatepe Karakolu…

Ülkenin her bir noktasında vatan görevinde

Fidan gibi delikanlılar, birer aslan parçası, ana kuzusu.

Kocatepe Karakolu’nda da 14 tanesi yan gelmiş yatmıyordu.

Sekizi şehit, altısı yaralı…

Şehitlerin isimleri; Eraslan, Burhan, Eyup, Mustafa, Emrah, İlhan, Erdem.

Alçakça, kalleşçe bir saldırı…

Teröristler bombalı, uzun namlulu silahlarla saldırmışlar.

Tunceli Valisinin açıklaması, “Olayın intihar saldırısı olma ihtimali üzerinde duruyoruz.”

Anadolu Ajansının verdiği haber bundan ibaret…

Bu kaçıncı hain saldırı? Terör bataklığına boğuldu ülke.

En az on dört askerin bulunduğu bir karakola, güpegündüz, uzun namlulu, bombalı saldırıya cüret eden teröristler bu cesareti kimden alıyor? Hangi mesajı vermeyi amaçlıyor? Terör her yerde demek mi istiyor? Terör, Irak’ın Kuzeyinden gelmiyor mu demek istiyor?

Bunlar, silahları nereden sağlıyor?

Silahları, Anadolu’nun içlerine kadar kolaylıkla nasıl getirebiliyorlar?

İntihar saldırısı olmadığı haberin içeriğinden anlaşılıyor.

Neden yardım ve destek verenler açıklanmıyor?

Terör karşısında iktidar neden duyarsız?

Terörle mücadele de askerin elini kolunu bağlayan düzenlemeleri reformdur diye nasıl savunabiliyorlar?

Sıfır terörle teslim aldıkları ülkeyi ne hale getirdiler?

Tesadüf bu ya, AB Troykası Dışişleri Bakanları da Türkiye’de; “Demokratik süreçte endişeyle karşıladıkları gelişmeler olduğunu” ifade ediyorlar.

İstekleri; TCK’nın 301. maddesi, Kıbrıs sorununun çözülmesi.

İki yüzyıldır Türk’e hakareti kültür haline getirmiş Batı, 301’i kaldırtarak, hakaret etme serbestliği elde etmek istiyor. Kıbrıs’tan vazgeç! Diyor.

Troykanın derdi, terör değil.

Konuşmalarında terörle ilgili hiçbir şey yok.

Avrupa’da teröriste kucak açma var.

Canımız yanıyor.

AB çifte standart uyguluyor. İkiyüzlü davranıyor. Dostça yaklaşmıyor. Dedelerinin Osmanlıya yaptıklarını, şimdi sanki torunları modern Türkiye’ye karşı tekrarlıyor.

Yüz yıl önce Ermeni terörü neyse, Avrupa Ermeni terörüne nasıl yaklaşmışsa, aynısının tekrarı bu gün PKK teröründe görünüyor.

Osmanlı, parçalanmaktan kurtulmak için İngilizlerin reform dayatmalarına boyun eğiyordu, Ermeni katiller, Avrupa’ya kaçıp adeta ödüllendirilirken, Osmanlı sadrazamları sorunu dayatma ıslahatla çözmeyi denemişse, günümüz hükümeti de neredeyse benzer tavrı sergiliyor.

AB reformlarını uygulayacağız!

Beyler tarih tekerrür ediyor.

Dedelerimizin canını yakan terör, şimdi torunların canını yakmaya başladı.

Ermeni teröristlerin yüz yıl önce Avrupa’da hayal ürünü katliam masallarıyla saf Avrupalıyı nasıl kandırmışsa, şimdi nasıl soykırım yalanına inandırmışsa, bu gün de benzeri bir tuzağa düşmemeliyiz.

Derhal, “Ermenilere soykırım yapmadık, soykırım yalanını artık sürdüremezsiniz” demek gerek. Tarihi gerçek; “İngiliz, Rus, Fransız desteğinde şımartılmış Ermeni çeteler, Doğu Anadolu’da toplu katliamlar yaptı, işte belgeleri, işte fotoğrafları, işte şahit ifadeleri, işte şahit ifadelerine dayalı toplu kuyu mezarlar. Açılmış toplu mezarlar, halen açılmayı bekleyen mezarlar var” diyebilmek gerek

Devletlerarasında karşılıklılık ilkesi var.

Teröre müsamaha gösterilemez.

Tez elden terörün sulandığı kaynağı bulmalıyız.

Belki kaynağı da biliyoruz, söylemeye cesaret edecek siyasi iradeyi bulamıyoruz.

Terör, demokrasiyle halledilemez.

Dillere pelesenk slogan; demokrasi!

Dünyanın hiçbir ülkesinde teröre demokratik yaklaşılmaz.

Avrupa, demokrasi diyor.

Ey Avrupa, demokratik monarşi olur mu?

Avrupa’da krallar, kraliçeler.

Önce demokrasiyi kendinde uygula!

Dışişleri Bakanımız ABDullah Gül, AB Troykasına yapıcı yaklaşımından dolayı teşekkürlerini sunuyor.

Hangi yapıcı yaklaşım?

Sanki Fehriye’yi teslim etti Avrupa.

Avrupa, teröriste kucak açıyor. Teröristi seviyor.

Terör canımızı yakıyor!

Şehitler geliyor.

Başbakan, “askerlik yan gelip yatılacak yer değil” diyor. Çürük Ahmet Armatör oldu, gemileri denizleri aşıyor, çok çalışıyor.

On dört can, sekizi şehit, altısı yaralı.