Önce nereden başlamış nereye gelinmiş irdelenmesinde yarar var.

8 Mart1857.

Tam yüzeli yıl önce…

Amerika’da kadın işçiler düşük ücret, uzun ve zor koşularda hizmete karşı hak arama mücadelesine girişiyorlar. Hem de ölümü göze alarak; New-York’da kırk bin tekstil işçisinin grevinde 129 kişi ölüyor. Cenaze törenine yüz bin kişi katılıyor. 1910’da 2. Enternasyonal kadınlar toplantısında   Alman sosyal demokrat Clara Zetkin “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” olarak kutlanmasını öneriyor. 16 Aralık 1977’de Birleşmiş Milletler 8 Martı “Kadınlar Günü” olarak kabul ediyor. ABD’de 1960’lı yıllardan itibaren kutlanmaya başlanan Dünya Kadınlar Günü Türkiye’de 1921 yılından itibaren kutlanıyordu. 1980 darbesiyle getirilen yasaklama ancak dört yıl sürdü.

Bu gün Birleşmiş Milletler kadınlara yönelik istismarı, tacizi, şiddeti, soykırımı konuşuyor…

Dünyanın her yerinde kadına karşı haksızlık yapılıyor.

Özellikle sömürü planlarını güç gösterisine dayandıranlar, gittikleri ülkelerin kadınlarına, çocuklarına en büyük acıları çektiriyorlar.

Dünya kadınlar gününde, dünyadaki bir kısım kadın, istismara, tacize, cinayete kurban giderken, bir kısmı da hemcinslerinin bu dayanılmaz acısının farkında olmadan lüks hayatlarını sürdürüyor.

Dünya kadın hareketi çalışma hayatının zorluklarından, sömürüye karşı hak arayışından doğmuştu.

Zor koşullarda çalışan, düşük ücret alan, çalışma güvencesi, sosyal hakkı olmayan nice kadın var Türkiye’de…

Olsun! Gündem, kadına erkek tarafından uygulanan şiddet hakkında…

Televizyonlarda her gün, saatlerce karı-koca kavgalarını izleyen kadınlar var. Pembe dizilere takılıp kalmış dünyaları daralan…

Öte yandan, sabah iki tane ineğini sağan, tarladan soğan, marul, dereotu toplayan, üç, beş tavuğunun yumurtasını bir hafta biriktirip pazara getiren, satan kadınlar… Çocuklarının rızkı peşinde kosan…

Eğilen, bükülen, horlanan, zaman zaman dövülen, aldatılan kadınlar da…

Bunlar da bizim kadınlarımız…

Dudağında boya, gözünde sürme, pembe dizi müptelası olanlarda…

Sosyal, kültürel farklılıklar var kadınlar arasında, toplumda.  Ekonomiyle, eğitimle ilgili yanları var. Kadın hakları konusunda samimiyet duyguları taşıyan siyasi partiler; öncelikle politikalarını belirlerler. Önce insanı yoksulluktan kurtaran, sosyal adaletçi programlar, sonra eğitim ve kültür… Kadını özgürleştirecek doğru projeler ortaya koyarlar.

Kadın özgür mü?

Üretimde, ticarette, siyasette eşit mi?…

Koca baskısı, tarikat, cemaat baskısı, işveren baskısı, taciz baskısı olmayan…kadınlar.

Temeli eğitim, kültür, üretim…

Öyle “haydi kızlar okula” sözde kampanyalarla olmuyor.

Okullarda eğitim artık ne yazık ki verilemiyor.

Binlerce yılın biriktirdiği kültürümüzü geliştirmek yerine yabancılaştırmak, yozlaştırmak hevesi var.

Karısını aldatan bakanlar, hatta aldatıp da, döven milletvekili var…

Yaptırım, yok!

Televizyonlarda karı –koca kavgaları cımbızlanarak veriliyor.

Sanki erkekleri tümüyle şiddet yanlısı gösterme gayreti içinde.

Sanki başka şeylerin üzeri kapatılıyor gibi.

Bir cımbızlama örneği İngiltere’den muhafazakar partiden, üstelik gölge bakan Greg Barker karısını bir erkekle aldatmış.

Böyle sapkınlıklar olabiliyor.

Ama kadın hakları konusu konuşulurken, karı-koca ilişkisinden öte, üretimle olan ilişkisine bakmak gerek.

Üretimde kadın yok, erkek yok….

Milyonlarca işsiz…

Mutfaktaki ekonomik bunalım kadın erkek ilişkilerini de etkiliyor.

İktidar kolayını bulmuş; okullardaki şiddeti velilere havale ediyor, kadın hakları konusunu da aile içi şiddete indirgiyor, sorumlusu erkekler…

Medya zaten tam gaz, beyin yıkıyor…

Başa dönersek, bu gün de kavga 150 yıl öncesinin tıpkısının aynısı olmasa da sosyal dengelerin bozulması, sömürme  hırsının yeniden depreşmesiyle ilgilidir, yani benzemektedir.  Ancak fark sömürücünün kullandığı araçlarla ilgili olabilir

Irak’ta, Somali’de, Afganistan’da…. Yaşananlar, yaşanmakta olanlar, tüm insanlık için bir kara lekedir.

Kadınlar, çocuklar, erkekler…

Sorun ezilenlerle ilgilidir.

Tüm üreten kadınların gününü saygıyla, sevgiyle kutlarım

Mahir Öztürk